NMSRC

واقعیتش به یه رکود بدی رسیدیم نمی دونم در سمت دبیری بی شک این وظیفه منه که برنامه هایی رو داشته باشم اما هیچ وقت به تنهایی قادر به این تغییرات نیستم. در هفته هایی که گذشت اتفاقات تلخ و شیرین بسیاری افتاد که یه جاهایی کم کاری از جانب من بود یه جاهایی از جانب همکارانم و برخی هم مربوط به برخی سیاست های معاونت پژوهشی و وزارت خونه. که البته یه جورایی فکر کنم همه مقصرند. اما این بدین معنا نیست که دیگه تلاشی نشه. تو کنگره بندرعباس در حاشیه شاهد همفکری های خوبی بودم. می دونید حرف های خوبی در جلسات دوستانه بگیرید تا مجمع دبیران و سرپرستان. اما خب از حرف تا عمل زمان زیادی رو باید گذروند. اما در کل به این نتیجه رسیدم که اول باید از خودم و خودمون شروع کنم. نمی دونم حتی به یه تغییر خوب حتی در اعضا و مدیران واحد ها و حتی اگه لازم بشه تغییر دبیری باید بدیم. ساختار به نظرم به حرکت و نیروی محرکه جدید نیاز داره. همین جا هم اعلام می کنم که اگه هر کدوم از دوستان هم دانشکده ای احساس می کنه می تونه بهمون کمک کنه در خدمتیم. بی هیچ رودروایستی پذیرای نقد دوستان پیرامون کمیته و خودم هستم. مدیران برخی واحد ها به اجبار باید تغییر کنند. البته یه تغییر جدیدی که در دانشکده اتفاق افتاد تغییر معاونت پژوهشی بود و ما با خانم شاهرخی خداحافظی کردیم و از این به بعد در خدمت آقای دکتر ضیغمی خواهیم بود. که قراره بعد از تغییرات داخلی خدمت ایشون برای یه شروع جدید باشیم.